14 jun. 2017
1 minuut
Onderzoekers van het onderzoeksinstituut Mira van Universiteit Twente hebben een chip ontwikkeld waarmee je individuele cellen precies in het midden van een minuscuul druppeltje hydrogel kunt fixeren. Door deze methode blijven de cellen lange tijd in leven en kun je ze beter bestuderen. Hydrogel bestaat uit water dat bij elkaar wordt gehouden door polymeren.
De methode maakt het mogelijk om bijvoorbeeld de werking van nieuwe medicijnen te testen en stamceltherapieën te verbeteren. Veel wetenschappers hebben behoefte aan methodes om individuele (stam)cellen langdurig te bestuderen. Dit is van groot belang, onder meer voor het testen van medicijnen, het onderzoeken van ziektes en het ontwikkelen van celtherapieën. Een belangrijke manier om individuele cellen buiten het lichaam te kunnen onderzoeken, is ze vangen en vervolgens kweken in kleine druppeltjes hydrogel, de zogenoemde microgels.
Onderzoekers van onderzoeksinstituut zagen dat de cellen steeds snel ontsnappen en vrijwel altijd aan de zijkant van de microgels zaten. De wetenschappers slaagden ze erin een chip te ontwikkelen die zorgt dat de cellen precies in het midden van de microgels worden gevangen, waardoor de cellen niet kunnen ontsnappen. Negentig procent was na 28 dagen nog in leven. Deze innovatieve methode is een belangrijke stap richting bijvoorbeeld verbeterde stamceltherapieën of het namaken van complexe weefsels.
Vertraagd geleren
Hydrogel bestaat grotendeels uit water dat bij elkaar wordt gehouden door een netwerk van polymeren (langwerpige moleculen). Het lijkt qua structuur op ons eigen weefsel, waardoor het zeer geschikt is voor 3D-celkweek. Om een hydrogel te vormen, worden losse polymeren bijvoorbeeld met behulp van UV-licht of enzymen aan elkaar gekoppeld. De truc van de Twentse onderzoekers is de polymeren in de druppel niet direct bij vorming van de druppel, maar juist even daarna te laten binden, oftewel ‘vertraagd geleren’. De cellen hebben hierdoor de gelegenheid om zich naar het midden van de druppel te bewegen. De druppels – met daarin een cel, polymeren en enzymen – worden enkele momenten na vorming in contact gebracht met waterstofperoxide, waardoor de vloeibare druppels veranderen in stabiele microgels. (bron: engineersonline.nl)
Anderen lazen ook
