5 okt. 2026
1 minuut
Het verpakkingsdebat in Europa gaat een beslissende fase in, maar een groot deel van de petrochemische sector in Europa lijkt nog altijd te onderschatten wat dat voor hen betekent op verpakkingsgebied.
Door Rinus de Kok, manager New Business bij PRS Pooling
De Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR) introduceert ambitieuze hergebruikdoelstellingen voor transportverpakkingen, waaronder een hergebruikverplichting van 40% die vanaf 1 januari 2030 van kracht wordt. Een belangrijk detail is dat deze verplichting voor zendingen binnen hetzelfde land of binnen hetzelfde bedrijf zelfs oploopt tot 100%. De doelstellingen gelden voor pallets, (opvouwbare) kunststofboxen, kunststofkratten, IBC’s, bigbags, emmers, vaten en jerrycans, van alle afmetingen en materialen (behalve karton).
Op papier klinkt een dikke 3 jaar misschien als voldoende tijd. In werkelijkheid is dat niet zo.
De ervaring van PRS Pooling laat zien dat de overstap van single-use naar hergebruik geen eenvoudige operationele aanpassing is. Het is een fundamentele transformatie van de manier waarop supply chains functioneren. Al bijna drie decennia managet PRS een pool van herbruikbare huurpallets voor de Europese polymeerindustrie, waarbij pallets op duizenden locaties worden opgehaald, gerepareerd en opnieuw ingezet. Die ervaring leert één duidelijke les: succesvolle hergebruiksystemen vereisen coördinatie over de hele waardeketen, niet alleen binnen één bedrijf.
Veel bedrijven onderschatten nog steeds de omvang en complexiteit van de transitie die de PPWR vereist. Deze ontkenningsfase is begrijpelijk, maar gevaarlijk. Hergebruikdoelen worden niet gehaald door simpelweg een herbruikbare pallet aan te schaffen. Daarnaast moet je als producent ook daadwerkelijk deelnemen aan een hergebruiksysteem . Bedrijven die actie uitstellen tot 2028 of 2029, komen er waarschijnlijk achter dat ze zichzelf simpelweg te weinig tijd hebben gegund.
Voor de polymeerwaardeketens strekt de uitdaging zich uit over talrijke stakeholders. Polymeerproducenten, recyclers, kunststofverwerkers en plastic-distributeurs spelen allemaal een rol. Elke deelnemer moet processen, verantwoordelijkheden en commerciële afspraken afstemmen op de vereisten van een circulair hergebruikmodel. Zelfs wanneer het management gecommitteerd is, blijft de implementatie complex.
Binnen elke organisatie moeten meerdere afdelingen samenwerken. Inkoopteams moeten herbruikbare verpakkingsoplossingen inkopen. Supply chain managers moeten retourstromen (her) ontwerpen of faciliteren. Verkoopteams moeten klantafspraken aanpassen. Productieafdelingen moeten zich aanpassen aan herbruikbare transportverpakking. Hergebruik werkt alleen wanneer al deze functies dezelfde kant op bewegen.
Dat is waarom de transitie langer duurt dan velen verwachten. Complexe industriële supply chains veranderen niet van de ene op de andere dag. Ze vereisen planning, investeringen, testen, betrokkenheid van stakeholders en gedragsverandering. Het opbouwen van circulaire logistieke netwerken, het afspreken van gemeenschappelijke standaarden en het creëren van efficiënte retourstromen kan gemakkelijk jaren duren.
Het grootste risico is niet dat de sector geen oplossingen heeft. Bewezen hergebruikmodellen bestaan al. Het grootste risico is dat te veel bedrijven te lang wachten voordat ze dit serieus nemen. Elke maand die wordt besteed aan de discussie of verandering nodig is, is een maand verloren aan voorbereiding op die verandering.
De boodschap moet daarom duidelijk zijn. 2030 is geen ver weg gelegen horizon. In termen van supply chain-transformatie is het feitelijk morgen. Bedrijven die nu beginnen, hebben een realistische kans om te leren, aan te passen en op te schalen. Wie uitstelt, kan zichzelf terugvinden in een race om te voldoen aan eisen die niet meer op tijd te implementeren zijn.
Er is geen tijd te verliezen!
Het laatste nieuws
Anderen lazen ook
